Karel Michiels - 30 novemeber 2011
Na een geloofscrisis en een identiteitscrisis worstelt Els De Schepper (45) nu met een midlifecrisis, zegt ze terwijl ze jurkjes past. Ze kwettert en tettert als zou ze solliciteren voor een rol in Sex and the city. Ook het eerste liedje dat ze zingt, doet ons even vrezen dat De Schepper toch weer in haar vertrouwde, luchtige rolletje blijft hangen. Maar dan verschijnt Ingrid Meulemans op het podium, een omhoog gevallen kakmadam en het eerste van een handvol zeer geslaagde en goed uitgewerkte typetjes.
Later leren we ook Elske kennen, een kind van zes op bezoek bij meneer pastoor, in een vrij voorspelbare maar toch nog frisse sketch. In het laatste deel van de show ondergaat de cabaretière de twee meest verrassende en onbeschaamde transformaties. Meer details zouden de pret bederven voor wie nog gaat kijken, maar weet dat er een baarmoeder aan te pas komt, en ook een groteske burleske. De rode draad is de dood. Els De Schepper heeft besloten dat het tijd is om te sterven en treft de laatste voorbereidingen. Ze laat een kist aanrukken, zingt over duizend manieren om dood te gaan, en kijkt terug op het leven. Mannen! Reizen! Kinderen! Het levert sterke stand-upcomedy op. Tussen al die sketches en grappen door onderhoudt De Schepper een aangename, volwassen relatie met het publiek. Ze krijgt een open doekje van alle moeders voor haar inlevingsvermogen, ook al heeft ze zelf geen kinderen kunnen krijgen, zelfs niet kunnen adopteren. Ze laat de zaal zingen en mediteren, maar nooit lang genoeg om er ze echt helemaal in mee te laten gaan. Van geforceerde vrolijkheid of misplaatste zweverigheid is op geen enkel moment sprake. De gedachte aan reïncarnatie verleidt haar niet tot filosofische platitudes, maar brengt de sater in haar naar boven. Els De Schepper is beter geaard dan ooit om het new-agetaalgebruik uit een van haar vorige producties te parafraseren. Ze vindt in deze voorstelling het goede evenwicht tussen scherpe humor en gevoelige liedjes, tussen typetjes en zuivere stand-up, tussen vorm en inhoud: één verstilde verwijzing naar haar miskraam volstond om het hele verhaal in het juiste perspectief te plaatsen.
In haar elfde (!) avondvullende onewomanshow timmert Els de Schepper vrolijk verder aan de unieke weg die ze ruim twintig jaar geleden is ingeslagen. Nu eens met een vette knipoog, dan weer zonder omwegen vertelt ze over de kantelmomenten waarmee ieder van ons wordt geconfronteerd op de kruispunten van het leven. Heel vaak is dat om te gillen van het lachen, want die kruispunten van tegenwoordig zijn meestal rotondes waar je niet wijs uit raakt en die amper moeten onderdoen voor de gemiddelde kermisattractie. Het bestaan als roetsjbaan: traag omhoog, pijlsnel naar beneden en vice versa. De ene keer krijg je kriebels in je buik, het volgende moment draait je maag zich om. Spannend!
Soms vraag je je echter af: zit ik wel op de juiste rollercoaster? Kan ik er nog af? Hoe ben ik hier in ’s hemelsnaam in terechtgekomen? Zou ik niet gelukkiger zijn op die pittoreske paardenmolen daar, suikerspin in de hand? Het antwoord op die vragen is niet zelden: dat is een kwestie van keuzes maken. Gemakkelijker gezegd dan geflikt, want hoe doe je dat? Door wie of wat laten we ons leiden in onze besluitvorming? Worden beslissingen ons niet een beetje opgedrongen of opgelegd? Kunnen we wel bewust zelf kiezen?
In ‘Niet geschikt als moeder’ toont Els de Schepper zich van haar persoonlijkste kant: openhartiger dan een bypassoperatie en kwetsbaarder dan een vooroverbuigende misdienaar. Nooit eerder zat je haar als toeschouwer zo dicht op de huid (en op de hielen) als tijdens deze voorstelling. Els begraaft haar kinderwens en plant haar eigen uitvaart, ze vertelt over die keer dat ze voor het altaar stond en droomt luidop van de ware liefde, ze neemt ons mee achter de schermen van haar leven en werk, tot in haar persoonlijke hemel en hel toe.
‘Niet geschikt als moeder’. Voor wie op zoek is naar een avond hilarisch en ontroerend topentertainment, is de keuze snel gemaakt.
GOEDENAVOND